Vanþenkjandi ósómi

2004-05-07T18:47:00.001-07:00

Það er nú bara eitt sinn þannig að fólk hefur þá sterku tilhneigingu að gera mistök. Þannig fór að í sjóferð sinni sendu grínpís samtökin mér, náttúrubarninu og villimenninu, bréf varðandi þær plasthúðuðu, vanvistlegu svokölluðu nátúru,,verndar" skoðannir er þeir aðhyllast. Bréfið var frá einhverjum hippa-þjóðverja (frjálslyndum fasista?) sem tók allvel illa í hvalveiðmál okkar frónbyggja.

Hvað skal verða um okkar mannlegu villimannsþætti, spyr sá göfugi er matar lesenda gagnlausum upplýsingum? Erum við það langt kominn að það eðli að myrða okkur til tómstunda og neyslu skal þykja vitleysa, burtséð frá eiginlegu tilfinningalífi við dráp? Ég persónulega legg hérmeð fram þá staðhæfingu að ekkert er náttúrulegra en að stunda líflát annarra sér til næringar. Þeir er hafa eigi meltingarfæri til að bera vitni þeim limlestingum er veiðar eru, eru að mínu mati plasthúðuð mauralíki, fóðruð að fjölmiðlahildarleik þeim er við kynnum sem imba-varp. Fátt veit ég fegurra en að standa kalinn inn að merg í hóflegum sumarblæ er geisar á vorri grund, og láta kal mitt stemma frá óreiðulausum sameindum ferskvatns þess er má finna hvarvetna á Fróni, og stinga fingrum inn að hrygg fiskins gegnum öndunarfæri hans og finna volgan fjörvökvan ilja mér um lúkurnar, er blóðið streymir út í svellkalt vatnið. Við þessa stund veit einstaklingurinn að hann og náttúran eru eitt, maður er dansandi villtan tangó við umhverfi sitt og ballinu er hvergi nærri því lokið. Þetta er kjarni allra veiða, maður fjörgvast af fjöri þeirra er lúta í lægra haldi og gleðst yfir ljóðrænni stund og fjöri því er manni er veit gegnum kænskuspil þetta.

Vegna þeirra fjötra er íslensk náttúra hefur bundið mig við þessar fáu og góðu samvistarstundir sem við höfum neytt í jöfnum mæli, get ég ekki lagt benjar mínar að veði við alla þá er vilja kynnst svipaðri upplifun gegnum aðra miðla er vistkerfi okkar gefur okkur að notum. Því er mér alskostar ómögulegt að tjá bann gegn hverjum þeim er veiðar vill stunda, þar sem aðeins eitt jafnast á við veiðar í upplifun og það er uppskera jurtanæringar er maður hefur sjálfur ræktað, en sú upplifun er rétt harla lögð þar að jöfnu, þótt hún sé fróm og góð.

Þau skilaboð er áður voru nefnd til sögunnar eru af þeim toga sem náttúrubörn steinsteypunnar vilja jafna hyllast að. Ég mun eigi kynna hér til sögunnar áðursögð og framhaldandi mótmæli mín við grænmetisætur an þær einmitt fjölmenna þann flokk er kynnist náttúru aðeins gegnum diskoverí: animal planet stöðina, sem annars hefur margt til síns ágætis. Það er mér alskostar óskiljanlegt hvernig fólk getur neitað að veita forskipulögðum fjármunum í ferðalög til Íslands, en þessir fjármunir myndu aðeins sjá til ræktunar og auðgunar vorar móðurfoldar, allt á þeim grundvelli að myrðingar á skepnu sem er vel innan vors valdasviðs að myrða sé rangt. Náttúran hefur margsannað það að ef aðstaðan er fyrir hendi að veiða aðra skepnu þá vefst það ekki fyrir stöku rándýri að útrýma henni sér til matar. Þettá má þó flækja með því að mannskepnan er tilheyrandi í mörgu vistkerfi er hún hefur ekki þróast með. Rannsóknir okkar á vistfræðilegu sviði eru samt það gaumgæfilegar að við þurfum ekki að hafa áhyggjur að því að útrýma tegund án viðvörunnar. Því er í lagi að ráðast á hvalkyn þar sem allar rannsóknir benda itl þess að þeir séu í nægilegum mæli í jarðtilvist, og ekki nóg með það heldur eru þeir að hafa af okku lífsviðurværi með stanslausu síldar- og loðnu áti.

Guðmundarguðspjall; 11.1.111:
,,Guð mælti: Ef þumlar þínir ætla þér til þess verks er hagnast þér framar öðrum, skal svo að búa burtséð frá áliti þeirra er eigi að aðstæðum byggja. Þetta munum vér nefna náttúrujafnvægi og setja heilagt að þeim viðurlögum að þeir er eigi nema skulu munu húðast í gerviefnum og stunda trylltan dans djöfuls til eilífðarnóns, amen"......

2004-05-07T18:47:00.000-07:00

2004-04-25T07:31:00.000-07:00

Aðhald óskhyggju I

Eitt hefur að undanförnu mengað huga vorn og hugsun svá að tjáning mín verður eigi með nokkru móti heft á þessu sviði. Samkvæmt þeim heimsskilingi sem ég hef tileinkað persónu minni þá hef ég ítrekað rekið mig á það að þeir frómu hugar er gátu af sér heilaga ritningu höfðu rétt fyrir sér er þeir nafnkenndu mannskepnunna lömb guðs. Það hefur verið vaxandi mein á sálu minni að hugsa til þess hve margir lifa í loftbólu heimi, með heimsmynd byggða á úrvötnuðum draumum blómabarna með ekkert rauntillit til sögu vors mikla apakyns. Það sem ég er að gagnrýna hér mætti kalla hin verndaða heimssýn meinlausa einstaklings hugsuðarins. Mótmæli mín við þessari rökleysu er að margvíslegum toga en þó er eitt sem skarar fram úr; fjölmenningarstefna.

Margir huglægt takmarkaðir einstaklingar myndu án efa túlka þetta sem eiðsvarningu við rasisma eins og mótmælendur af þessum tog hafa ítrekað verið stimplaðir. Við þessu svara ég aðeins einu, fjölmeinning er ógerleg og útvötnuð, þetta er bull. Það er bara til tvær skoðannir á þessu sviði: menningarleg eða ómenningarleg. Ég lömbin mín, er menningarsinni. Nei þetta felur ekki í sér að ég dáist að mismunandi þjóðdönsum, hátíðisdögum, þjóðbúningum, fóðri, vínmenningu, skemmtana menningu, listum(kannski smá), arkitektúr, útbreiðslu eða einhverju slíku kjaftæði sem væri fyrirmyndar svar fjölmenningarsinnaðra asna. Menning er hugsun... náðuð þið þessu, endurtekning: MENNING ER HUGSUN! Menningu finnur maður í munnmæla og þjóðsögum, guðfræði og heimspeki, ekki í þriðju rönd litaða striga snærisins á þjóðbúning kvenna Kuala Lumpur, nei í spegettí með kjötbollum.

Svo ég kvóti nú eina trúarlega upplifun sem ég fengið um ævina: ,,sticking feathers up your butt, does not make you a chicken." að éta ravíólí gerir þig ekki að rómverja. Að klæðast anórak gerir þig ekki að eskimóa. Að mála páska-egg gerir þig ekki að húna. Að éta tebollu gerir þig ekki að breta. Svo ég taki nú fyrirmyndar dæmi um ómenningarlega hugsun sem hefur valdið mér hjartasári: ,,Vissuð þið að þegar fólk verður gamalt á Grænlandi þá er það sent út á ísinn!!?" Þetta er magnað dæmi. Í huga þess einstaklings sem getur ekki gert sér grein fyrir að siðferðisleg forgangs röðun gæti verið afstætt hugtak, byggt aðeins á upplifun og fræðslu einstaklings frá félagslegum aðstæðum, þá hlýtur þetta að verka svona. Barbarisminn felst í því að senda gagnslausa gamla fólkið, út á íshelluna til að spara við það fóður, algjört þakkarleysi að hálfu unga fólksins sem gamla fólkið kom á legg... Kjarni málsins: Dauða hræðsla er mjög áberandi í okkar menningarafkima, þetta er málefni sem fæstir geta með góðu móti talað um. Svo er það ekki hjá eskimóum. Einstaklingur dæmir sjálfan sig gagnslausan, og þegar sá tími kemur gengur hann sjálfur til valds náttúrunni sem hann hefur forðast allt sitt líf. Þetta finnst mér merkilegt og fallegt. Þetta er náttúrulega helvíti rökrétt leið til að kveðja þessa tilvist, gefa þig því afli er öll þín menning og hugsun hefur snúist um að beisla. Inúítar(fólkið) lítur á sjalfa sig sem hluta náttúrinnar(ostug lína en heilagur sannleikur) og því hljóta þau að hljóta sömu örlög og allt annað í umhverfi þeirra: skilja eftir veðurbarið hræ á íshellunni.

Astekar kepptust um að fá að láta fórna sér. Víkingar börðust við sjálfa sig (hina víkinganna þá) þegar óvinir voru uppurnir. Samúræjar frömdu harakiri bara ef meistari þeirra bað þá um það. Svo mætti lengi telja... Þetta eru fyrirbæri sem er nánast óhugsandi í nútímþjóðfélagi. Og fyrir ykkur sem halda að fólk hafi einfaldlega þroskast, já það er náttúrulega eðlileg þróun að verða hryggleysingjar sem sýna enga virðingu fyrir náttúrulegu ferli sett í félagslegt samhengi. Það fer engin að segja mér að menningarlegt siðmat okkar sé á einhverju þróuðu stigi.

2004-04-07T15:17:00.000-07:00

já páskafrí.... sem er gott en gott má einnig flokka sem plús, sem er jákvæður sem er ekki neikvæður en það væri nú slæmt, ja hvur rækallinn, hringhenda rökleysis og eilífðarinnar. Jæja dýrið hefur tamið sér lífstíl frómra listunanda með því að eyða hverjum sínum skilding í ósóma, sísullandisamdrykkjuvitleysuna góðu, og sitja nú snauður nema hvað verðar þau andlegu gæði er fylgja hugvakningu þeirra er hafa tekið sér fyrir hendur að myndskreita árbókina margrómuðu.
Annars hefur athygli mín snúast að síðustu að ósanngirni lífsins, sem er mikil... en það vita nú allir heilvita vitleysingar. Lífið hefur þessa tilhneigingu til að taka þrár manns og vonir og smyrja þeim í anus bara til að kenna manni þá eilífðarlexíu að lífið mun aldrei æxlast á þann veg er maður vonar, nema pabbi sé ríkasti maður amríku. Já ég fékk sumsé synjun hjá geðdeild, ég er því ekki í ástarsorg eða einhverjum slíkum væmnum andskota. Þetta þýðir að ég mun enn eitt sumarið f´a mér vinnu þar sem ég verð aldursforseti eftir viku, en ég er kominn með margfalt ógeð á að vera aldursforseti á einhverju sviði.
spá í að sækja um vinnu sem gaurinn sem gubbar kúk uppí munaðarlausa pisjuunga.......

2004-04-01T09:35:00.000-08:00

Jahh.. sökum áhugaverðar færslu að hálfu krumma, ins fróma svartsýnissjúklings, hef ég lagt hugan við framtíðina. Þetta óveðurský leggur drög að stormi þar sem það sveipast við sjóndeilidarhringin, og nú er stund að festa lestar, draga upp akkeri, herða segl, pússa staurfótinn, svolgra romm og kýla fjandans páfagaukinn AAARRRARRRRR!!! Það er kominn tími til að íhuga hvernig heimsyfirráð verða framkvæmd og stefnuskráin er ekki einu sinni fastmótuð.
Hvað skal til bragðs taka? Á maður að taka lífinu með ró og einfaldlega rúnka sér mót vindi, ellegar verða sér um stefni skriðdreka og sprengja einhverja ólukkulega hottintotta sér til dægradvalar? Þetta kemur allt með kalda vatninu sagði skáldið og drukknaði...
Guðmundarguðspjall; 1395.06.5983:
,,Framtíðin er sem silungur. Sleipur og þjáll í augsýn. Manni ber að myrða hann og slægja, grilla svo með dilli og rósmarín eða bara andskotast með hann eftir smekk."

2004-03-13T07:02:00.000-08:00

jæja....
Mótmæli gegn grænmetisætum, hluti 1.
Vart hefur farið fram hjá neinum að á seinni tímum siðmenningar hafa hópar með nýjar heimssýnir á hina mannlegu tilvist farið ört vaxandi. Innan þessarar flóru hópa sem alllir telja sig hafa fundið ásættanlegt svar við lífsgátunni er einn sem stendur óneitanlega uppúr í mínum augum, en það er sá hópur fólks er gengur undir heitinu grænmetisætur. Nafnið segir ef til vill allt sem segja þarf um lífsspeki þessara ósiðlegu mannóberma, þetta fólk stendur í þeirri trú að mannskepnunni sé eigi nauðsynlegt að neyta kjöts látinna dýra sér til næringar. Þau kjósa sér næringu úr hópi jurta, sveppa og ávaxta.
Grænmetisætur eru að jafnaði fólk sem hefur lítinn sem engan áhuga á morði dýra, og jafnframt finna til mikillar samkenndar við dýr. Þetta gerir það að verkum að fólki þessu finnst það vera að maula hluta af sjálfum sér þegar það bítur í blóðugan og meyran bita af kjöti. Þessi fásinna hefur of lengi fengið að halda höfði hátt óáreitt og er því kominn tími á fyrstu staðhæfingu mína varðandi vitleysu þessa.
fæðingin er dauðadómur, sagði skáldið einhvertíman. Þetta má skilja sem að allt er lifir hlýtur að deyja einn daginn. Þetta er gjörsamlega óumflýanlegt, þótt móðins þyki nú á tímum að eyða lífinu öllu í að reyna að forðast þennan blákalda veruleika. Margir leyta á náðir óforskammaðra trúarvitleysinga í von um endurlausn og eilíft líf, en aðrir taka þann pól í hæðina að samsama sér með morði, á öðrum. Til eru margar tegundir af pakki er leitar uppi dauða og sér í honum sjálft sig og ástvini liggja í valnum, viðbrögð þess eru hræðsla og viðbjóður. Undirritaður freistast til þess að flokka heyátuóbermin í þennan hóp. Grænmetisætur hafa óbeit á öllu því er viðkemur dýramorði, segja okkur hafa engan rétt til að lífláta aumingja dýrin, hvernig myndi okkkur nú líða ef við værum einfaldlega ræktuð og drepinn svo til átu. Ég svara þessu með því að ég, eins og aðrir íbúar vesturheims, sé fram á dauða minn í sjúkrarúmi löngu eftir að ég ætti að vera náttúrulega dauður. Þarna kem ég til með að liggja, klæddur í bleyju (úr andandi gerviefnum til að húð mín verði nú ekki súrefnisskort að bráð) sem hefur tuttugu lítra burðarþol svo ekki þurfi að standa yfir mér, babblandi einhvern andskotan um hvernig Bismark hafi komist fyrstur manna frá þyngdarsviði jarðar á kjarnorku-knúnu hrossi sem notaði geilsvirka samsætu majóness sér til orkugjafa. Fólk mun hafa fasta atvinnu að því að snúa mér, mata mig , skipta á mér, klappa mér, dópa mig, svæfa mig, tala fyrir mig, skemmta mér og loks mun einhver vélósómi anda fyrir mig. Þessa vítiskvöl mun ég þurfa að bera sökum annaðhvort einhverja heimskra ástvina sem eru of miklir aukvisar til að einfaldlega lóga mér, eða ríkisvalds uppfyllt af mönnum sem eru of miklir aukvisar til að einfaldlega lóga mér. Og þegar ég drepst skil ég eftir lík af legusárum og blóðsjúkdómum, sem er svo meyrt og gúmmíkennt undir tönn að ljón með þynnku og freðleika myndi fúlsa við mér. Við þessar kringumstæður mun ég sem hið hugulsama spendýr sem ég er hugleiða hvernig dauði minn verður engum brauð, enginn græðir eða hagnast á líkinu, nema mögulega einhverjir vanþenkjandi myglusveppir, sem eru töluvert lægri í fæðurkeðjunni. Þá mun ég óska þess að hold mitt verði tært agf einhverju þó þenkjandi, helst spendýrir ef völ er á. En nei, ég mun verða jarðsettur að þeim sið að ekkert barn náttúrunar fær færi á að gæða sér á mér, og örruglega eitthvað gert til að bægja sveppunum frá sem lengst. Þetta er ónáttúruleg eigingirni og hvet ég hérmeð fólk til að vera ekki með þessa endemisfrekju eftir lát sitt, hvurn skrattan hefur maður að gera við allt þetta flesk þegar maður er dauður!
Þessa dæmisögu (sem verður reyndar eflaust einn daginn sönn) tel ég næga röksemd fyrir því að gott er að deyja til matar, hagnaðar annara. Önnur málefni umræðunar smbr. morð á dýrum og réttmæti þess mun ég rita seinna meir

2004-03-09T10:25:00.000-08:00

Upprisa þeirra er hafa ósiðlega tjáningarþörf er ekki þóknast almætti imbavarpsins sýnist á næst grösum, reit skáldið hér fyrr um vetrarnóttina. Skáldið hét því að gá hversu hugarúrgangu og almennur saur myndi niðurhalast vel á stafrænt form áður en til opinberunar kæmi. Svo ég vitni nú í kafla 13.7.18 ú guðmundarguðspjalli:
Og guð horði pýreigður á gerviklerkinn og mælti: Eigi skal mæla ef ekkert er sagt... Síðan breyti guð heiðingjanum í hambó....
Þannig fór um sjóferð þá